Ermida rural das máis antigas de Galicia. Alí celébrase a Romaría de San Bieito o 11 de xullo, aínda que o 21 de marzo ten lugar o chamado San Benito do Inverno. A ermida é tan importante como as enormes rochas graníticas próximas, como a do Tangaraño, que a vila venera polas crenzas dos seus poderes curativos. O edificio actual é do século XX, pero a tradición da capela remóntase á Idade Media. Presenta un pórtico na fachada principal, sobre ela unha terraza balcón á que se accede por unha porta desde o interior.Baixo esa cuberta atópase a porta de entrada de lintel, con dous ocos rectangulares nos laterais. A planta é rectangular, o presbiterio é máis alto que o resto, a cuberta é a catro augas e os extremos teñen pináculos nas catro esquinas. No fondo do presbiterio atópase a sancristía de planta rectangular, que sobresae polo lado norte, con cuberta a dúas augas e con varios ocos nos muros así como porta de entrada no exterior. A ermida ocupa unha situación privilexiada dende a que se divisa o val.

A súa construción data de 1867. Arquitectura popular. O pectoral ocupa un lugar destacado fronte ás escaleiras da capela de San Mauro. Composto por simples reixas entrecruzadas que protexen o nicho, na que aparece unha cruz latina na súa parte superior. Só no tímpano pode verse a lenda “Animas”.

A capela está adicada a San Mamerto e o cruceiro, que está preto da capela, está situado nunha rocha. É de talla rústica sobre base de tres chanzos, de sección cadrada na parte inferior e na parte superior. No centro presenta arestas labradas que o fan de sección octogonal.Nesta base, a cruz presenta un corte cadrado na que están labradas no anverso as figuras de Cristo crucificado e no reverso a imaxe da Virxe. Aparece unha lenda datada en 1892.